Stolica rasizmu

Rasizm nazywany jest często plagą XXI wieku. Jednym z ostatnich demonów socjologicznych  z którym nie udało się poradzić rozwijającym się społeczeństwom w wieku poprzednim. Mało tego, gdyby sugerować się wiadomościami w mainstreamowych mediach można by odnieść wrażenie, że skala tej dyskryminacji się co raz bardziej rozwija i najbardziej dotyczy ludzi rasy białej. To ludzie biali przedstawiani są jako ci najbardziej wykluczający. Twierdzić tak może jednak jedynie ktoś kto nie był nigdy w Republice Południowej Afryki, skala dyskryminacji z powodu koloru skóry jest w tym kraju tak ogromna, że gdyby uznać rasizm za chorobę światową to RPA byłaby swoistym epicentrum i symboliczną stolicą rasizmu.

Johannesburg to miasto prawie, że w centrum Republiki Południowej Afryki, miasto ogromnych kontrastów. Z jednej strony znajduje się w niej dzielnica Melrose Arch, strefa handlowo-usługowa mogąca konkurować z najlepszymi tego typu miejscami na świecie.

144.png

Z drugiej strony jest tutaj też dzielnica zwana Aleksandra, jeden z największych slamsów na Świecie, w którym przestępczość jest nawet większa niż w jego odpowiednikach w Brazylii.

o7wi0saix61yjd9gjboveixxxl4j3hpexhjnof_p3ymrypkwj94qgrtdb3sbc6ky

Aglomeracja Johannesburga liczy ponad 4 miliony ludzi. Ludzie biali stanowią tam dzisiaj około 11% wszystkich mieszkańców w 1994 roku było to prawie dwa razy więcej. Skąd taki ubytek przedstawicieli rasy białej? Odpowiedź jest prosta, rasizm.

Bycie człowiekiem białym w tym miejscu to codzienna walka o życie. Wielu białych wyjechało więc do Europy, USA czy Australii pozostawiając swoją ojczyznę,  wielu również zginęło tylko z powodu swojego koloru skóry. Od 1994 do 2013 roku zamordowanych zostało prawie 60 000 białych, szacuje się, że aż 1/5 tych morderstw była na tle rasowym. Dla porównania w całym okresie Apartheidu od 1948 do 1989 roku zamordowanych zostało 7000 czarnych. Skala pokazuje więc, że dzisiaj w RPA mamy do czynienia z czymś dwa razy gorszym niż Apartheid.

Enklawy bezpieczeństwa

Sytuacja jest na tyle poważna, że biali ludzie nie mieszkają w normalnych domach a w prawdziwych twierdzach. Gdy w Europie rozmawia się o najnowszych trendach dekoracyjnych, biali sąsiedzi rozmawiają o nowościach w świecie obronności domostw. Wysokie kilku metrowe płoty, prywatna ochrona, broń palna w domu, pies bojowy gotowy do ataku, i setki kamer oraz alarmów to norma w tamtejszych domach. Ta stylistyka tak mocno wrosła w miasta RPA, że zaczęli ją również stosować nowobogaccy czarnoskórzy mieszkańcy.Dzisiaj osiedla Johannesburga wyglądają więc albo jak getta albo jak ambasady obcych krajów.Niestety i stworzenie własnej twierdzy nie zawsze pomaga, wśród niższej klasy czarnej panuje poczucie niesprawiedliwości więc dochodzi do sytuacji, że monterzy kablówki, hydraulik czy dekarz pracujący w takim domu często są w zmowie z bandytami.

Zabij Farmera

Dubula Ibhunu to znana afrykańska pieśń, której tytuł w wolnym tłumaczeniu oznacza zabij farmera. Jest ona zakazana w RPA i za samo śpiewanie jej można trafić do więzienia, mimo to niezwykle popularna wśród ludzi czarnych. Co roku w Południowej Afryce ginie ok. 160 białych farmerów z rąk osób czarnych. Jest to prawdziwa plaga, bycie białym rolnikiem w RPA to jak podpisanie na siebie wyroku śmierci. Masz pewność, że w końcu po ciebie przyjdą. Jak stara się temu zapobiec tamtejszy rząd? Nie próbuje, wykorzystuje jeszcze sytuację  wprowadzając prawo oddawania ziem czarnoskórym za bezcen. Jest to jedyny sposób by biały człowiek mógł wykupić swoje życie, musi oddać dorobek swojego życia za parę randów (waluta w RPA), wszystko w granicach tamtejszego rasistowskiego prawa.

Zatrudnij czarnoskórego kolego.

Kolejnym przykładem dyskryminacji rasowej w RPA jest tak zwane prawo BBBEE. W skrócie nazywanym koniecznością zatrudniania czarnych. Oczywiście tak bezpośredni przymus nie przeszedłby bez echa na całym Świecie więc tamtejsi rządzący musieli odpowiednio ukryć swój zamysł. Zaproponowali więc wszystkim pracodawcom, skalę punktacji wedle której państwo ocenia firmę nie patrząc na kompetencje a na płeć i kolor skóry pracowników i tak najwyżej punktowane jest zatrudnienie czarnej kobiety, potem czarnego mężczyzny, następnie białej kobiety i na końcu białego mężczyzny. Suma punktów decyduje później o wygranych przetargach rządowych czy o ewentualnych dotacjach państwowych.

 

Niestety nic nie wskazuje na to, że cokolwiek może się w RPA zmienić. Od 1994 roku wybory wygrywa ciągle ta sama partia – Afrykański Kongres Narodowy (ANC) z ponad 60% poparciem. Partia z której wywodził się tak gloryfikowany na świecie Mandela przez ponad 20 lat rządów pokazała, że idea równości  jest im daleka.

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s